Czego nie powie psycholog...

Astropsychologia i astroterapia to dziedziny nauki, które, inspirowane astrologią, wykorzystują koncepcje i praktyczne doświadczenia psychologii głębi i psychoterapii.

Podstawą do analizy osobowości jest teoria archetypów, które nadają znaczenie związkom z ludźmi, określają karierę zawodową, zdolności twórcze i odtwórcze, mają wpływ na życie emocjonalne i odczucia.

Jak wyglada warsztat pracy astropsychologa? Jak praktycznie wykorzystać wiedzę płynącą z Tarota, numerologii, astrologii, psychografologii? Co i jak robić, kiedy musisz pomóc sobie, swojej rodzinie, przyjaciołom? Tam, gdzie wielu rozkłada bezsilnie ręce, wiedza astropsychologiczna okazuje się być bezcenną. Bo - czego nie powie psycholog, powie Ci wróżka.

Fragment książki:

Coś dziwnego dzieje się z moją 5-letnią córeczką. Zamyka się w sobie, nie rozmawia, nie odzywa się [...]. Trwa to już trzy lata. Usiłuję ją leczyć, ale bezskutecznie [...]. Opinie lekarzy i psychologów nie są zgodne, wykluczają jednak autyzm i chorobę psychiczną [...]. Jeden z psychologów stwierdził nawet, że jest genialna. Jaki może być powód takiego regresu? Mając dwa lata mówiła i rozwijała się normalnie, jak wszystkie dzieci w jej wieku [...]. Jak z nią postępować, co robić? Interesuję się astrologią, chciałabym wiedzieć, czy sytuacja zaistniała ma odbicie w horoskopie Oleńki i czy się to kiedyś zmieni.
Zrozpaczona Matka



Opinia, że Oleńka jest wyjątkowa i genialna może mieć rację bytu. Dzieci genialne często we wczesnym dzieciństwie „chowają się do skorupki”, nie udzielają się, mają jakby pozorny autyzm, aby później „wystrzelić” jako coś już ukształtowanego. Dziecko ma bardzo myślące i smutne spojrzenie. Na pewno wiele myśli, ale tylko sobie wiadomym tokiem.
Pisze Pani o śmierci swojego ojca. Ola miała wtedy dwa lata, może to zapadło jej w pamięć tak, że się zamknęła? Czasem wystarczy przypadkowa rozmowa dorosłych, zupełnie enigmatyczna i tylko z lekka dotykająca tak strasznego tematu, przy nawet bardzo małym, lecz kojarzącym już dziecku, aby to stworzyło sobie tylko wiadomy obraz. Dziecko tak jak zwierzątko - bardziej odczuwa niż wie. Nie potrafi zapytać, nawet, gdy już rozmawia. Nie potrafi tego, co czuje ubrać w słowa... Oczy robią się „okrągłe jak spodki”... Dziecko myśli... Boi się, czuje... zamyka się w sobie... Jeśli przerasta to jego wyobraźnię (tajemnica bytu i śmierci, wiara, sacrum itp.) może przestać kontaktować.
Proszę to przeanalizować, czy mogła być powodem taka lub inna rozmowa, dla Pani normalna, lecz mogąca wywołać u dziecka skojarzenia i lęk. Dzieci wrażliwe, utalentowane, mające zadatki na geniuszy, często mają tak bogate wnętrze, że potrafią tworzyć całe epopeje wyobraźni. Inspiracją mogą być pędzle sterczące z wiadra i półmrok tworzący refleksy... Do tego zasłyszane zdanie, całkiem niewinne, lecz dla niego jeszcze tajemnicze, może być przyczyną urazu lub olśnienia.
Dziecko trzeba obserwować jak przez szkło powiększające. Szczególnie dziecko wrażliwe. Zapamiętywać i kojarzyć reakcje. Usuwać z jego drogi myślowej wszelkie niejasności.
Wrażliwy, mały człowiek powinien być wychowywany bardzo materialnie. Gdy dorośnie sam wybierze sobie drogę - idealizm czy materializm. Jeśli coś takiego jak atmosfera śmierci w domu, mogło być powodem trzeba to teraz odwrócić - zbagatelizować.
„Planety ciężkie” - archetypy: Cienia, Starego Mędrca i Wielkiej Matki, na razie zdominowały osobowość Oleńki i wnoszą: lęk śmierci, przesądy, ponurą wyobraźnię itp. Wszystko na to wskazuje, co sugerowałam na początku listu, nie patrząc w horoskop. Dziecko przestraszyło się własnej wyobraźni. Jest to oczywiście jeden z powodów, że mogło się zamknąć.
Dziecko boi się, że przez kontakt z dorosłymi może znów się czegoś „dowiedzieć”. Dlatego być może nie chce złapać tego kontaktu. To, że mówi, nauczyło się pisać i powtarza zdania, a nawet wiersze, jest dowodem, że reaguje, rozwija się w swoim świecie, obserwuje pilnie i zapamiętuje. Jest „czułą kliszą”, na której wychodzi nawet to, co jest zakryte dla oka zwykłego śmiertelnika. Trzeba z nią „rozmawiać”. Nie zmuszać do kontaktu, tylko bezustannie mówić o wszystkim, jakby do siebie. W rodzaju: „teraz obiorę kartofelki, później nastawimy wodę na herbatę, umyję okno, pójdę po zakupy, będzie chyba w sklepie kolejka” itp. Kierować należy jej wyobraźnię na zwykłe, proste tory. Niech sobie wyobrazi tę kolejkę w sklepie, zamiast Pani zmęczenia. Powiedzenie „jestem zmęczona” wywołuje inny rodzaj wyobraźni, bardziej abstrakcyjnej, może się z czymś zupełnie nieoczekiwanym skojarzyć. Opowiadać bezustannie o zwykłych, prostych czynnościach. Opowiadać barwnie. Prowokować rozwój dziecka w kierunku jak najbardziej materialnym. Na razie w horoskopie Oli dominują „planety ciężkie”. Należy, więc „obudzić” w niej Byka z Merkurym w Baranie, a Mars to działanie, walka, ruch, siły witalne, zwalczanie przeciwieństw. Czasami źle akcentowany ujawnia tzw. „małe zło”, które jednak łatwo zwalczyć - bo jest planetą indywidualną (archetypem Wojownika), w przeciwieństwie do ciężkich, pokoleniowych, które opanowały Oleńkę. Bardzo wiele zależy od Pani i Pani sposobu postępowania z dzieckiem. Horoskop to tylko konkretna działka do zagospodarowania, a jak ją zagospodarujemy i co na niej wyrośnie zależy od nas. W tym wypadku od Pani. Musi pani „zasiać na niej coś, co będzie procentowało w siłę i konkret a nie lęk.
Usilne mówienie o rzeczach zwykłych i prozaicznych, w sposób barwny, zajmujący, będzie powodowało odwrót od spraw wielkich, przerastających ją, ku sprawom małym. Będzie to połowa sukcesu.
W horoskopie przyszłościowym na rok 2000, za trzy lata, Ola ma nieco inny układ i przez to gaśnie wpływ „planet ciężkich”: Mars jest w swoim znaku, w Baranie. Są, więc większe szanse na opanowanie sytuacji przez nią samą. Do tej pory Pani powinna być jej domowym psychoterapeutą. Nikt tak nie pomoże dziecku jak matka. Trzeba się spieszyć, aby zdążyć przed pójściem do szkoły, która może być fatalna w skutkach - zbiorowisko różnych, czasem okrutnych dzieci, może zniweczyć Pani wysiłki. Także sztampowi nauczyciele mogą zabić w niej wiarę w siebie.